• چهارشنبه ۳۰ آبان ماه، ۱۳۹۷ - ۱۰:۳۸
  • دسته بندی : فرهنگی و هنری
  • کد خبر : 978-4394-5
  • خبرنگار : 911201
  • منبع خبر : گزارش

عشق بدون مرز

ایسنا، منطقه ایلام - یادداشت

 
ستایش‌الزهرا ابراهیمی _ کارشناس‌ارشد روزنامه‌نگاری

خسته از هیاهوی زندگی ماشینی به خانه می‌رسی

بی‌رمق روی مبل ولو می‌شوی

همه چیز عادی و معمولی ست اما انگار باطری روحت خالی شده
انگار باید هوایی تازه کنی که روح زندگی به احوالاتت دمیده شود
رسانه‌ها و در و دیوار شهر از اجتماع   بزرگ شیعیان خبر می‌دهند
مسافرانِ زائر به تکاپو افتاده‌اند
عشق را می‌توان در رد نگاهشان دید
باروبندیل سفر که می‌بندند جز آه و دریغ و حسرت همیشگی چیزی نصیب جاماندگان نمی‌شود
پیاده می‌روند تا آستان دوست، تا تکه‌ای از بهشت ...
که از مهران تا نجف ، از بدره تا کربلا پلی انسانی بزنند
آنجا که حرمی شش گوشه درد مشتاقان را علاج است
آنجا که تل زینبیه مأمن امن آرامش است
همانجا که ”سفینهً النجات ” دارد
و تو چه میدانی از زیباترین دوراهی دنیا؟ که چپ و راستش سعادت است؛ آری
در میانه‌ی بین‌الحرمین که ایستاده باشی
به هرطرف نظر کنی بَرنده‌ای ....

به خودت می‌آیی ! تو حالا در دوراهی رفتن نرفتنی! یا قطره ای از دریای بیکران مشتاقان حسین(ع) یا نرفتن و بازماندن و درخود ماندن !
میدانی که ویزا باید جایی بالاتر از زمین صادر شود
میدانی بدون دعوت طلبیده نمی‌شوی
روادید را دیگری باید ببیند
باید بگیری هم تصمیمت را
هم از دنیا تعلق خاطرت را
لحظه‌ای دوبه شک می‌شوی از ازدحام و شلوغی
 
از اینکه  نتوانی پابه پای زائران به کربلا برسی
از اینکه در پیاده روی ناتوان باشی ...
اما به خودت نهیب میزنی که خروش و عظمت این دریا تو را هم همراهشان خواهد برد
و حتی چندقدم نزدیک‌تر شدن بهتر از رکودِ ماندن است
یا علی می‌گویی و دلت را قبل از خودت روانه می‌کنی
مقدمات سفر به قدری سریع فراهم می‌شود که بهت زده خود را میان جمعیت پیاده رُوی زائر می‌بینی
و به راستی پا چطور می‌تواند از خستگی ناله کند!؟
جسم چطور روی ابراز ندامت دارد؟
که تو نیستی که میروی
با دوبال شوق تو را می‌برند ...
پیر و جوان و کودک و میانسال آمده اند، مقصد و مقصود یکیست ...
اما لحظه‌ای چشم که می‌چرخانی
صحنه‌ای میخکوبت می‌کند !
دو زائر شگفتی‌ساز از فکرهای قبل سفر شرمگینت می‌کنند !
مردی با دو عصا با یک پا !
با شلوار تا خورده ...
با جسمی ناقص
اما عزمی راسخ
 
جلوتر از تو  ”عمود”ها را پشت سر می ‌گذارد
گویی معلولیت را به سخره گرفته است
و کمی آنطرفتر جوان دیگری روی صندلی چرخدار اما امیدوار
با شتاب از کنارت می‌گذرد ....
حالا داغی اشک به چشمت دویده است
ضربان قلبت تندتر میزند
پلک دلت می پرد
زیرلب زمزمه می‌کنی :

السلام علیک یا اباعبدالله الحسین(ع)
السلام علیک یا ابوالفضل العباس(ع)

و چشم می‌دوزی به جمعیتی که انتها ندارد، عشقی بدون مرز، درست مثل عشق حسین
و حب ابوالفضل ...
لبریز شوق می‌شوی که قطره ای از دریای محبان حسین بن علی شده‌ای
تا نگویند اسیران کمندِ تو کمند ....”


انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: